Vijfde column Ellen den Hollander
Aanbevelingen uit de praktijk
Afgelopen weken heb ik de teksten voor Maak geschreven. Voor wie ooit ook zoiets gaat doen, een paar tips. Allereerst: accepteer dat je het schrijfproces nogal geromantiseerd hebt. Die rustieke Engelse bloementuin en dat pittoreske tuinhuisje om in te schrijven bestaan natuurlijk niet en in tegenstelling tot je fantasie gaat schrijven niet vanzelf. Het merendeel van wat je schrijft, zul je later weer schrappen en je zult de moed meer dan eens in je schoenen voelen zakken. Dus zet je wekker en verdeel je dag over werk en werkontwijking. Dan, heel belangrijk, probeer tijdens het schrijven niet verliefd te worden.
Hoe leuk vlinders ook mogen zijn, voor het schrijven van een rampopera zijn ze nogal onhandig. Geschreven scènes blijken de volgende dag nodeloos sentimenteel en kleffig. Ook af te raden: de kabinetsformatie volgen (word je zuur en betweterig van), boos worden op je eigen handschrift (contraproductief & verandert toch niet) en lastige scènes uitstellen. Aan te raden: halve finale kijken met componist (ook als je niet van sport houdt; wk’s verbroederen), rubberboot in tuin omtoveren tot schrijfzwembad om hittegolf dragelijk te maken, logboek bijhouden (anders gaan alle dagen op elkaar lijken), middernachtelijke vreugdedansjes in woonkamer (ook leuk voor de buren), nieuwe recepten uitproberen en lang haar hebben (verhoogt de dramatiek van het moment als je weer eens met je handen in je haar zit).
En zo begon mijn zomer; met een koffer vol verhalen. De collectieve herinnering versus het persoonlijke verhaal. Ga er maar aan staan. Want natuurlijk word je er moedeloos van en verlies je het vertrouwen in je eigen kunnen. Onvermijdelijk komt het moment dat je denkt: waar zijn we aan begonnen en wie had ook alweer verzonnen dat ik dit kon? Uiteraard. Die momenten zijn er altijd en ze zijn elke keer even erg.
Want tot je dat ene puzzelstukje vindt, waardoor al het andere ineens als een Ikea-kast in elkaar past, vreet het een gat in je maag, je hoofd en je dag. Dus je vertrouwt op wat je weet; het verhaal is er al, je moet het alleen nog even vinden. En zo het geschiedde. Nu, conform Ikea, nog uitvogelen waar die resterende schroefjes toch voor zijn.
Uit: De Twentsche Courant Tubantia, 11 september 2010
Klik hier voor de eerste column van Ellen
Klik hier voor de tweede column van Ellen
Klik hier voor de derde column van Ellen
Klik hier voor de vierde column van Ellen
