Vierde column Ellen den Hollander
Hoe schrijf je zoiets?
Laatst vroeg iemand me hoe je dat eigenlijk doet, een opera schrijven. Ik antwoordde dat ik nog geen idee had, maar er steeds meer zin in kreeg. De blik die hij me toewierp sprak boekdelen. Ik krijg hem vaker. Je bent niet goed snik, zegt die blik.
Beledigd ben ik allang niet meer. Wat voor mij vanzelfsprekend spannend is, is voor een ander onbegrijpelijk. Ik mag graag ergens aan beginnen zonder te weten waar ik uitkom. De meeste mensen hebben daar juist een hekel aan, zijn er zelfs bang voor. Zo ook deze vriend. Persoonlijk heeft hij een grote voorliefde voor wiskunde. Omdat getallen lekker zuiver zijn, zegt hij. Eenduidig, transparant en vrij van interpretatie. Een vier is een vier en in zijn wereld is er maar 1 weg en 1 waarheid. Verzinnen is er niet bij. Wat ik doe, daar kan hij zich geen voorstelling bij maken; want jij werkt zonder constante lijkt het wel, alles kan veranderen, niets staat vast. Daar wordt je toch gek van op den duur?
Maar ik hou van de chaos, van de verandering en het mysterie. Van vragen waarop geen of juist veel te veel antwoorden lijken te zijn. Van de paradox, de schijnbare tegenstellingen. Kom maar op met dat zogenaamd onmogelijke, tot nu toe nooit gebeurde & ogenschijnlijk onoplosbare. Ik hou ervan, maar ik snap hem wel, die vriend van mij. Van een enorme bult verhalen een opera maken klinkt inderdaad als 1 grote chaos. En dat is het ook. Maar chaos is niet meer en niet minder dan een naam die we bedacht hebben voor een orde die we niet begrijpen. Dus als je het zo bekijkt..
Is het schrijven van een opera niet meer dan; net zo lang naar een bult mensen en verhalen kijken tot je de orde begrijpt. Zoals hij van wiskunde houdt omdat getallen helder zijn, zo houd ik van theater omdat verhalen troebel zijn. Volkomen afhankelijk van hun interpretatie. Met evenveel antwoorden als er mensen in de zaal zijn.
Klik hier voor de eerste column van Ellen
Klik hier voor de tweede column van Ellen
Klik hier voor de derde column van Ellen
