Hella van Honschooten

De dag dat ik het mij realiseerde

 

“Kom hier naar toe; moeder is ziek” Ik sprong in mijn auto en verdween uit Enschede. Deze zonzaterdag. Het liep anders en dat begon met mijn doodzieke moeder. “Komen!” Ik zat een kwartiertje richting het westen toen achter me de hel losbarstte. Geen weet van. Automobilisten kijken altijd recht vooruit.

Terwijl de stad waarin ik woon voor een deel op een soort Grozny begon te lijken zette ik mijn radio aan. Nieuws: In Enschede is een vuurwerkopslag ontploft. “Zo, dat zal een bende zijn in de Lipperkerkstraat” dacht ik. Ik zag de winkel van Haarman voor me. Nietsvermoedend doorrijdend naderde ik mijn einddoel.

Zo meteen Sami even bellen en horen hoe het is. Als hij maar thuis is, want hij wilde nog naar zijn broer. Hij had voor die tijd nog gebeld, één van de kinderen nam op en zei: “ze zijn naar de markt en komen zo thuis”

Die markt was niet zo ver; ze hoefden alleen nog maar een stukje Deurningerstraat door te fietsen.

 

Eerst naar mijn moeder! De trap op en daar ligt ze: koortsblossen, maar ze herkent me meteen! Even praten en dan wil ik naar beneden om te bellen dat ik goed ben overgekomen.

 

“ja lieverd, met mij, ik ben er! Alles goed!”

.................

“wàt????

..............

“Ik zet nú meteen de tv aan!”

 

Ik zie de beelden en voordat ik ze volledig ga snappen weet ik het. Ik wil hier niet zijn, ik wil naar huis.

Ik besef dat mijn geboortestad niet meer mijn hoofdstad is.

Ik ben een Enschedeër. In één klap.

 

 

 

 

 

 

13 mei 2006 Hella van Honschooten