Bernadette Haverkate

Ik herinner me het nog goed, ik was acht jaar oud, ik was met mijn moeder, mijn twee zussen en mijn broer op de strijkersdag aanwezig. We waren bezig met de afsluiting van de dag. Er waren twee orkesten: een voor de wat oudere/ betere musici en de ander voor de jongere. Het jongere orkest had net gespeeld en het oudere orkest stond klaar om te beginnen. Alle kinderen van het jonge orkest zaten om het podium en de bak (de stoeltjes in het midden van de zaal waren weggehaald, waardoor er een soort bak ontstond) en alle ouders zaten boven op de balkons. Plotseling klonk er een geweldige dreun en de hele zaal raakte totaal in paniek, ikzelf dacht dat het muziekcentrum in ging storten. Alle kinderen begonnen te rennen, iedereen wilde zo snel mogelijk naar buiten. Ik zat vlak bij een nooduitgang, dus ik was relatief snel buiten. Buiten aangekomen keek ik als eerste direct omhoog, om te kijken of het muziekcentrum al aan het instorten was, maar dit was dus niet het geval. Na een tijdje werden we weer allemaal naar binnen geroepen. Iedereen was helemaal in shock. Binnen was het een grote chaos, overal waren instrumenten kapot en beschadigd. Er werd geprobeerd de zaal te kalmeren, wat enigszins lukte. Vervolgens kregen we dat er ergens iets was gebeurd met vuurwerk. Vanwege de chaos en shock, die de klap had achtergelaten werd besloten de strijkersdag verder af te blazen.