Annette van der Zande

Op 13 mei 2000 geven wij met onze muziekvereniging, de HOV De Eendracht in Hengelo, een concert ivm ons 100-jarig bestaan. Dit concert vindt ’s avonds plaats in de hal van het stadhuis in Hengelo. De middag is hard nodig voor de generale repetitie, ook in de stadhuishal. Wij hebben voor dat jubileumconcert een zanger gecontracteerd, Ernst Daniël Smidt. Hij repeteert die middag met ons mee.

 

Tijdens de pauze staan wij met een aantal muzikanten buiten op het bordes van het stadhuis. Ernst Daniël staat naast mij. We kijken dan zo vanuit Hengelo de Enschedesestraat over, richting Enschede. En zien daar tot onze grote schrik een enorme zwarte wolk. En voelen en horen enorme dreunen/ontploffingen.

 

Dochter

We denken onmiddellijk aan een grote brand, ons richtinggevoel zegt “ergens in de buurt van de Grolsch”. Grote schrik, iedereen staat als verstijfd te kijken. Ernst Daniël blijkt in Enschede veel familie en vrienden te hebben en is hevig ongerust. Dan gaat mijn mobiel: mijn dochter. Zij rijdt toevallig met haar vriend van Hengelo naar Enschede als alles losbarst. Ze geeft me via de telefoon een paniekerig “getuigenverslag” van de situatie op de Hengelosestraat, ook niet wetende wat er aan de hand is.

 

Ik vertel letterlijk haar woorden zin voor zin aan de mensen om mij heen. Ernst Daniël is stijf van de zenuwen en grijpt me mijn telefoon uit de handen om mijn dochter naar details te vragen over familie van hem die “daar en daar wonen”. Maar zij kan daar natuurlijk niet veel mee, snapte ook nog eens helemaal niet wie ze aan de telefoon had…. Dus verwarring alom.

In de stroomversnelling daarna van heel veel sirenes en info die mondjesmaat bij ons terecht komt, heeft Ernst Daniël zich suf gebeld met alles en iedereen in Enschede die hij kent. Maar er lukt niet veel.

 

Dan krijgen we zo langzamerhand helder dat er veel slachtoffers zijn. En tja, wat te doen met ons concert? Veel overleg, samen met Ernst Daniël, brengt ons tot het besluit om het concert wel door te laten gaan. Om de mensen niet voor niets te laten komen. Want op dat moment kunnen we telefonisch bijna niemand bereiken om een afgelasting door te geven.

 

En dan gebeurt er nog iets bizars: we krijgen via via het bericht dat een van onze ondersteunende leden op het moment van de ramp in allerijl onderweg is naar het ziekenhuis in Hengelo ivm hartklachten. En iets daarna het bericht dat hij even later is overleden….

 

Concert

Het concert gaat door. Als ladyspeaker aan mij de schone taak om, door alle persoonlijke emoties heen, aan te kondigen dat wij ontzettend meeleven met alle mensen in Enschede. En ook nog eens mee te delen dat ons lid die middag is overleden. En dan ook nog het concert aan elkaar praten. Zoiets hoop ik nooit weer te hoeven doen….

Wij maken muziek, Ernst Daniël zingt. Met heel veel ontroering in zijn stem. Wat een feestelijk concert had moeten worden, wordt een concert met heel veel emoties. Maar met een grote verbondenheid, dat is voelbaar. Zowel bij de mensen in de zaal als bij ons.

 

Om niet helemaal “verloren” naar huis te gaan, nodigen we als bestuur de mensen in de zaal en onze muzikanten spontaan uit om na het concert in ons clubgebouw te komen. Om daar samen nog even na te praten. Ook Ernst Daniël. Er komen veel mensen, ook wildvreemden.

Ernst Daniël wil echter eerst spoorslags naar Enschede om zijn familie en bekenden te zien en te spreken. Hij belooft daarna ook in het clubgebouw te komen. En dat doet hij! Dat waarderen wij enorm. Zo is hij een van ons, samen hebben we die vreselijke middag en avond meegemaakt en samen proberen we het ’s avonds een plek te geven.

 

Ik heb nadien nog telefonisch contact gehad met Ernst Daniël. Wij zullen hem en hij zal ons nooit meer vergeten!